The cities of Lahore (Pakistan) and Isfahan (Iran) have a sister-city agreement, which was officially registered on 22 July 2004.

This sister-city relationship aims to promote cultural, artistic, and educational cooperation between the two countries.

Painting and the visual arts in Pakistan—particularly in Lahore—have deep and significant roots; Lahore has long been recognized as a major cultural and artistic center of the Punjab region.

For several centuries, Lahore has served as one of the major artistic and cultural hubs of Punjab, home to various artistic schools, museums, art institutes, and galleries.

After Pakistan’s independence in 1947, Pakistani artists—especially in Lahore, Karachi, and Islamabad—began blending traditional forms (such as miniature painting, calligraphy, and manuscript illumination) with more modern artistic media (such as oil painting, acrylics, and modern art).

Furthermore, due to the historical, linguistic (Urdu and Persian), and cultural connections between Iran and Pakistan, Pakistani artists have been influenced by Iranian art, Islamic aesthetics, Persian miniature, and the Iranian taʿlīq and nastaliq styles. Research indicates that joint artistic workshops have been held between Iran and Pakistan; one such example is the workshop “Naskh and Taʿliq: Iran and Pakistan — Old and New Connections.”

یک تابلو نقاشی رنگ و روغن

شهر Lahore (پاکستان) و شهر Isfahan (ایران) دارای پیمان خواهرخواندگی (“sister cities”) هستند که در ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۴ به ثبت رسیده است.

این رابطه خواهرخواندگی به دنبال توسعه روابط فرهنگی، هنری، آموزشی بین دو کشور است.

هنر نقاشی و هنرهای تجسمی در پاکستان (و به‌ویژه در لاهور) دارای ریشه‌های قابل توجهی هستند؛ شهر لاهور از قدیم به‌عنوان مرکز فرهنگی و هنری منطقه پنجاب شناخته شده است.

شهر لاهور چندین قرن است که یکی از مراکز فرهنگی و هنری منطقه پنجاب است، با مکتب‌های مختلف، موزه‌ها، مدارس هنر و گالری‌ها.

در دوران پس از استقلال پاکستان (۱۹۴۷ به بعد)، هنرمندان پاکستانی به‌ویژه در لاهور، کراچی و اسلام‌آباد، به ترکیب سنت‌های محلی (مانند هنر مینیاتور، خطاطی، نگارگری) با امکانات مدرن‌تر (مانند رنگ روغن، آکریلیک، مدرن آرت) پرداختند.

از سوی دیگر، به دلیل نزدیکی تاریخی، زبانی (زبان اردو و فارسی) و فرهنگی ایران و پاکستان، هنرمندان پاکستانی تأثیری از هنر ایرانی، اسلامی، نگارگری و تعلیق ایرانی دریافت کرده‌اند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند کارگاه‌هایی مشترک بین ایران و پاکستان برگزار شده که نمونه آن کارگاه «نَسخ و تعلیق: ایران و پاکستان؛ اتصالات کهنه و نو» است.