The city of Isfahan in Iran and the city of Florence in Italy were united through the signing of a sister-city agreement on September 18, 1998 (corresponding to Shahrivar 27, 1377).

At that time, the mayor of Florence was Mario Primicerio, whose term lasted from 1995 to 1999.

The mayor of Isfahan at that time was Mohammad-Ali Javadi.

In Italy, the art of medal-making and metalwork has held a special place, particularly during the Renaissance and the periods that followed.

During the Renaissance, Florence was one of the major centers of art, metalwork, engraving, and medal-making a place where small and large artworks were created using precious metals such as silver, bronze, and gold.

Medals (Medaglia) were not only instruments of honor or commemoration; they were considered an independent form of art, and master metalworkers in Florence excelled in creating them.

Furthermore, Italian metalworking includes the creation of decorative objects, engraving, enameling, seals, insignia, and medals a tradition that has existed for centuries and continues to this day.

For example, artists such as Paolo De Poli in the 20th century combined design with metalwork and represented part of Italy’s long-standing tradition of decorative metal art.

This cultural heritage means that the presentation of a silver medal from Florence to Isfahan is not only a gesture of courtesy, but also carries a message of the deep cultural connection and Italy’s artistic metalworking tradition a symbol of friendship between two cities, each with a remarkable legacy in architecture and the arts.

مدال فلز و گیره سینه فلزی

شهر اصفهان در ایران و شهر فلورانس در ایتالیا در تاریخ ۱۸ سپتامبر ۱۹۹۸ (همان ۲۷ شهریور ۱۳۷۷) با امضای موافقت‌نامه خواهرخواندگی با هم متحد شدند.

در آن زمان شهردار فلورانس، Mario Primicerio بود که دوره شهرداری او از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹ ادامه داشت.

شهردار اصفهان در آن زمان، محمدعلی جوادی بود.

در ایتالیا، هنر «مدال‌سازی» و فلزکاری به‌ویژه در دوره‌های رنسانس و پس‌ازآن، جایگاه ویژه‌ای داشته است.

شهر فلورانس، در زمان رنسانس، یکی از مراکز مهم هنر، فلزکاری، حکاکی و مدال‌سازی بود، جایی که آثار هنری کوچک و بزرگ با فلزات گران‌بها (نقره، برنز، طلا) تولید می‌شدند.

مدال‌ها (Medaglia) نه‌تنها وسیله‌ای برای تکریم یا یادبود بودند، بلکه نوعی هنر مستقل به شمار می‌رفتند و هنرمندان بزرگ فلزکار در فلورانس در خلق آن‌ها تبحر داشتند.

همچنین، هنر فلزکاری ایتالیا شامل ساخت اشیای تزئینی، حکاکی، میناکاری، مُهرها، نشان‌ها و مدال‌ها بوده که از قرن‌ها پیش وجود داشته و تا امروز نیز ادامه دارد.

برای مثال، هنرمندانی چون Paolo De Poli، در قرن بیستم، ترکیب هنر طراحی با فلزکاری را دنبال کردند و بخشی از سنت بلندمدت فلزکاری تزئینی در ایتالیا را نمایندگی می‌کنند.

این سنت فرهنگی به آن معناست که ارائه مدال نقره‌ای از طرف فلورانس به اصفهان، نه‌تنها یک هدیه ادب‌محور است، بلکه حامل پیامی از ارتباطِ فرهنگیِ دیرینه و هنر فلزکاریِ ایتالیا است — نمادی از دوستی دو شهر که هر یک میراث بزرگی در معماری و هنر دارند.